📣 پلان اول – نفس عمیق: سهمِ تماشا این یک قرارِ سه‌ساعته برای مکث کردن است؛ برای کنار هم نشستن و تماشایِ نفس عمیق؛ فرصتی برای اینکه در تاریکیِ اتاق، کنار هم باشیم و ببینیم کجای این فیلم، آینه‌ی زندگیِ واقعیِ خودِ ماست. ❓ چرا نفس عمیق؟ چون «نفس عمیق» برای ما فقط یک فیلم نیست، یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که انگار تاریخ انقضا ندارد. انتخابش کردیم چون این فیلم، صادقانه‌ترین تصویر از بیم و امیدِ ماست؛ از لحظاتی که بین رها کردن و ماندن، بین سکوت و فریاد، معلق می‌مانیم. دور هم می‌بینیمش تا لابه‌لای این کلافگیِ دست‌جمعی، یادمان بیاید که این غربت و تنهایی، فقط سهمِ ما نیست. تماشای جمعیِ «نفس عمیق»، یک جور همدلیِ بی‌کلام است؛ برای اینکه بگوییم ما هم مثل منصور و آیدا، داریم وسطِ این همه فشار، دنبالِ راهی برای دوام آوردن می‌گردیم 🎨 توی این تجربه قراره چه کارهایی کنیم؟ 🎞 فیلم می‌بینیم؛ تمامِ فیلم را به صورتِ متمرکز، بدون گوشی و بدون پیش‌فرض به تماشا می‌نشینیم تا غرقِ دنیایِ آن شویم. 🤫 چای و سکوت؛ بعد از تیتراژ، دقایقی را در سکوت و با یک استکان چای می‌گذرانیم؛ تا اجازه دهیم تصاویر ته‌نشین شوند و کلماتِ واقعی از راه برسند. 💬 گپ می‌زنیم؛ بی‌عجله و بی‌قضاوت. نه از نقدِ سینمایی، که از خودمان می‌گوییم؛ از نسبتِ ما با حال‌وهوای فیلم و لحظه‌هایی که آگاهانه تصمیم گرفتیم کمی از دنیای بیرون فاصله بگیریم. 💡 این پلان درباره‌ی «حضور» است؛ درباره‌ی جراتِ دیدن و از خود گفتن. اینجا فرصتی است برای دیدن و شنیدنِ یکدیگر، دور از هیاهویِ روزمره. حتی اگر فیلم را دیده‌ باشید، تماشایِ جمعیِ آن تجربه‌ی متفاوتی خواهد بود. 😍